Każda kobieta odczuwa ból porodowy inaczej i nie ma jednego właściwego sposobu radzenia sobie z nim. Jeśli wcześniej poznasz dostępne możliwości, od metod niefarmakologicznych po znieczulenie zewnątrzoponowe, łatwiej ci będzie zdecydować, co jest dla ciebie odpowiednie, gdy nadejdzie czas.
Metody niefarmakologiczne
Wiedza o tym, jak przebiega poród, rozluźnienie i głęboki oddech pomagają wielu kobietom poczuć większą kontrolę i lepiej radzić sobie z bólem. Możesz spróbować:
- Powolnego, głębokiego oddychania podczas skurczów i rozluźniania się między nimi
- Zmiany pozycji, np. chodzenia, kołysania się, klęczenia lub siedzenia na piłce porodowej
- Ciepłego prysznica lub kąpieli; w niektórych szpitalach jest też wanna porodowa
- Masażu i uspokajającej muzyki
- Wsparcia partnera, kogoś bliskiego lub douli przez cały czas
Te metody nie usuwają bólu całkowicie, ale mogą pomóc ci się rozluźnić i w razie potrzeby można je łączyć z lekami. Aparat TENS, który wysyła łagodne impulsy elektryczne przez elektrody przyklejone do pleców, może pomóc przy bólu w dolnej części pleców na początku porodu, ale nie wykazano jego skuteczności w aktywnej fazie porodu. Również większość metod, takich jak akupunktura, aromaterapia czy hipnoza, nie ma udowodnionego działania łagodzącego ból porodowy.
Gaz i zastrzyki przeciwbólowe
Niektóre szpitale oferują mieszaninę tlenu i podtlenku azotu (często nazywanego gazem rozweselającym), którą wdychasz samodzielnie przez maskę. Nie usuwa całego bólu, ale może sprawić, że będzie łatwiejszy do zniesienia; może powodować zawroty głowy, nudności i senność. Opioidowe leki przeciwbólowe podawane domięśniowo lub dożylnie również zmniejszają ból, ale go nie znoszą. Mogą powodować senność u ciebie i dziecka, a podane tuż przed porodem mogą wpływać na oddychanie dziecka, dlatego o tym, kiedy są odpowiednie, decyduje zespół opieki.
Czym jest znieczulenie zewnątrzoponowe?
Znieczulenie zewnątrzoponowe znosi ból pochodzący z kanału rodnego dzięki lekowi podawanemu przez cienki przewód (cewnik) umieszczony w dolnej części pleców i często usuwa większość bólu. Może je wykonać tylko anestezjolog, a jego założenie i zadziałanie wymaga trochę czasu. Podczas znieczulenia zewnątrzoponowego skurcze i czynność serca dziecka są stale monitorowane. Wiele badań wykazało, że znieczulenie przewodowe jest bezpieczne dla ciebie i dziecka, ale wciąż może mieć pewne skutki:
- Uczucie ciężkości w nogach
- Spadek ciśnienia krwi, swędzenie lub ból głowy
- Trudności z oddawaniem moczu; czasem potrzebny jest cewnik
- Przejściowa tkliwość przez kilka dni w miejscu wkłucia
- Dłuższy etap parcia i większe prawdopodobieństwo użycia próżnociągu lub kleszczy
Przebyta duża operacja w dolnej części pleców lub niektóre choroby mogą sprawić, że znieczulenie zewnątrzoponowe nie będzie odpowiednie. Zbyt późna prośba o nie może też oznaczać, że nie da się go już wykonać.
“Nie ma jednego właściwego sposobu radzenia sobie z bólem; właściwy jest ten, który wybierasz świadomie i swobodnie.”
Porozmawiaj wcześniej, bądź elastyczna
Dostępne możliwości różnią się w zależności od szpitala. Światowa Organizacja Zdrowia zaleca, by kobiety uczestniczyły w decyzjach dotyczących łagodzenia bólu oraz pozycji podczas porodu i parcia, a także by mogły mieć przy sobie wybraną osobę towarzyszącą. Porozmawiaj z lekarzem przed ostatnimi tygodniami: Jakie możliwości oferuje twój szpital? Czy anestezjolog jest dostępny przez całą dobę? Czy osoby towarzyszące mogą być obecne? Swoje preferencje możesz też zapisać w planie porodu. Podczas porodu możesz zmienić zdanie i jest to całkowicie naturalne.
Jeśli w dniach po znieczuleniu zewnątrzoponowym masz silny ból głowy, który nasila się, gdy wstajesz, i słabnie, gdy się kładziesz, gorączkę, problemy z kontrolowaniem pęcherza lub jelit albo drętwienie lub osłabienie nóg, które nie mija, od razu powiedz lekarzowi.
Źródła
- NHS – Pain relief in labour
- Cleveland Clinic – Labor Pain Relief: Options & Side Effects
- Cleveland Clinic – Epidural
- WHO – Individualized, supportive care key to positive childbirth experience (2018)
Meyu to narzędzie informacyjne i do monitorowania; nie zastępuje diagnozy ani leczenia.