Jeśli dziecko jest w położeniu miednicowym

Jeśli tuż przed porodem dziecko jest ułożone pośladkami lub stópkami w dół zamiast główką, nazywa się to położeniem miednicowym. Na wcześniejszym etapie ciąży jest to bardzo częste i większość dzieci obraca się samodzielnie przed porodem. Jeśli twoje dziecko tego nie zrobi, nadal masz różne możliwości.

Jak często występuje położenie miednicowe?

Większość dzieci obraca się główką w dół do 36.–37. tygodnia; w terminie porodu tylko 3–4 na 100 dzieci jest w położeniu miednicowym. Często nie ma konkretnej przyczyny. Mimo to zdarza się częściej w pierwszej ciąży, przy nisko położonym łożysku, przy zbyt dużej lub zbyt małej ilości płynu owodniowego, w ciąży mnogiej lub gdy macica ma nietypowy kształt. W ostatnich tygodniach lekarz sprawdza położenie dziecka podczas badania i USG. Nie ma naukowych dowodów na to, że leżenie lub siedzenie w określonych pozycjach pomaga dziecku się obrócić.

Obrót dziecka z zewnątrz

Jeśli w 36. tygodniu dziecko nadal jest w położeniu miednicowym, lekarz może zaproponować zewnętrzny obrót płodu na główkę (ECV). Podczas tego zabiegu lekarz uciska brzuch, próbując obrócić dziecko główką w dół. Zwykle wykonuje się go około 36.–37. tygodnia w szpitalu, w którym w razie potrzeby można przeprowadzić pilne cesarskie cięcie. Przed zabiegiem i po nim wykonuje się USG oraz sprawdza twoje tętno, ciśnienie krwi i czynność serca dziecka. Zastrzyk rozluźniający macicę może zwiększyć szansę powodzenia. Zabieg może być nieprzyjemny, a czasem bolesny; przerywa się go, jeśli ból staje się silny. Większość kobiet wraca do domu tego samego dnia.

• ECV udaje się mniej więcej u 1 na 2 kobiety; szansa jest większa, jeśli wcześniej rodziłaś drogami natury.
• Mniej niż 5 na 100 dzieci obróconych z powodzeniem wraca do położenia miednicowego. Jeśli pierwsza próba się nie uda, można ją powtórzyć innego dnia.
• Bezpośrednio po zabiegu istnieje ryzyko około 1 na 200, że konieczne będzie pilne cesarskie cięcie z powodu krwawienia z łożyska lub zmian w czynności serca dziecka.
• Jeśli masz grupę krwi Rh ujemną, po zabiegu potrzebny będzie zastrzyk immunoglobuliny anty-D i badanie krwi.
• ECV nie wykonuje się, jeśli niedawno miałaś krwawienie, odeszły ci wody, monitorowanie serca dziecka wykazuje problem, spodziewasz się bliźniąt lub z innego powodu i tak potrzebujesz cesarskiego cięcia.

Jeśli po zabiegu masz krwawienie, ból brzucha lub skurcze albo zmienią się ruchy dziecka, od razu zadzwoń do szpitala.

Jeśli dziecko pozostanie w położeniu miednicowym

Jeśli ECV nie zostanie podjęty lub się nie uda, omawia się dwie możliwości: planowe cesarskie cięcie albo planowy poród drogami natury w położeniu miednicowym. Planowe cesarskie cięcie jest bezpieczniejsze dla dziecka, ale zwiększa niektóre ryzyka w kolejnych ciążach, np. problemy z łożyskiem. Poród drogami natury w położeniu miednicowym wiąże się z mniejszym ryzykiem dla mamy, ale wymaga doświadczonego zespołu i szpitala, w którym można wykonać pilne cesarskie cięcie; około 4 na 10 kobiet, które go planują, ostatecznie potrzebuje cesarskiego cięcia. Poród drogami natury zwykle nie jest zalecany, jeśli dziecko jest ułożone stópkami w dół, jest dużo większe lub mniejsze od przeciętnego, jeśli łożysko jest nisko położone albo jeśli masz stan przedrzucawkowy. To, które możliwości wchodzą w grę, zależy też od tego, co może zaoferować twój szpital. Tuż przed planowym cesarskim cięciem wykonuje się USG, by ponownie sprawdzić, czy dziecko nadal jest w położeniu miednicowym.

“Położenie miednicowe to nie choroba, tylko ułożenie; ważne jest, by razem wybrać najbezpieczniejszą drogę dla ciebie i dziecka.”

Jeśli poród zacznie się wcześniej

Jeśli poród zacznie się przed planowym cesarskim cięciem, jedź do szpitala; zespół cię zbada i zdecyduje, co dalej. Jeśli dziecko zaraz się urodzi, bezpieczniejszy może być poród drogami natury w położeniu miednicowym. Jeśli odejdą ci wody, masz krwawienie, dziecko rusza się mniej albo regularne skurcze zaczną się przed 37. tygodniem, jedź do szpitala bez czekania.

Uważa się, że dzieci w położeniu miednicowym są bardziej narażone na rozwojową dysplazję stawu biodrowego. W tureckim programie badań przesiewowych dzieci z grupy ryzyka mają wykonywane USG stawów biodrowych w wieku 3–4 tygodni; nie przegap tej wizyty. Dotyczy to Turcji; jeśli mieszkasz w innym kraju, kieruj się zaleceniami lekarza i programem zdrowotnym swojego kraju.